Es das que suspira pensando “nin de coña” cando les algo como o título deste artigo? Eu creo que tamén o teño feito nalgún momento do pasado. De feito, ás veces aínda o fago. Por que tería que estar unha semana sen el se teño unha relación boa e controlada? Pero esta afirmación non sempre é tan certa como cremos, non coincides comigo?

O asunto é que cando deixei de mirar incluso a hora foi cando máis aproveitei o tempo. E potenciando iso agora ando. Non vivo sen móbil, pero si que teño un uso moi controlado do mesmo.

Sen embargo, si que houbo unha semana na que desconectei o móbil ao longo de sete días completos. A semana que estiven en Exipto non utilicei o móbil nin para mirar a hora. Non me conectei ao wifi nin cando estaba dispoñible. Exipto foron os únicos 7 días consecutivos da última década nos que vivín completamente sen conexión. Máis conectada que nunca.

A partir de aí, decidín facer de cando en cando apagóns da rede, especialmente no referido a redes sociais. Por exemplo, agora mesmo na cuarta/quinta semana de corentena estounos facendo. Levo máis dunha semana conectándome tan só para o xusto e necesario e empregando aplicacións como WhatsApp ou Instagram escasas horas. Isto permíteme centrarme moitísimo máis en vivir onde estou e ser capaz de facer máis outras actividades que normalmente quedan no esquecemento por sentarme no sofá a mirar o móbil “uns minutiños”. Que sempre se acaban convertendo, sen querelo eu, en horas.

Actualmente atópome deconstruíndo hábitos para deixar paso a outros mellores. E estar conectada diariamente á rede para min é un dos que debo deconstruír. Non para que desapareza completamente, pero si para limitalo no tempo.

E eu creo que iso é algo que me leva acontecendo desde sempre cando viaxo. Nunca teño conexión a internet máis alá do wifi que podo ter no hotel ou na casa na que me hospede. Creo que é un costume moi san que teño desde fai moitos anos. Desconectar de todo o exterior e sumirme no actual. No momento presente.

Utilizo o wifi do hotel normalmente para comunicarme con outras persoas e para pescudar sobre as preguntas que saíron ao longo do día. Ler Historia sobre o lugar no que me atopo e buscar os plans para o día seguinte. Como moito subo algunha historia a Instagram. O que nunca fago dentro de viaxes curtas é subir as fotos que estou sacando directamente á rede, porque me parece perder demasiados minutos da experiencia que estou vivindo. Se saco fotos durante o día e ao chegar ao hotel no lugar de reflexionar sobre o día ou seguir aproveitando a compañía que teño me poño a editar fotos e subilas creo que a viaxe para min quedaría pouco aproveitada, deixando demasiado tempo a cousas que eu considero superfluas e, inevitablemente, deixando de desfrutar plenamente outras que eu considero moito máis importantes. Aínda que a priori non o parezan tanto.

Ademais, algo que me gusta realmente facer é, unha vez de volta na casa, mirar as fotos da viaxe. Seleccionalas. Editalas. E seguir recordando no proceso todo o vivido. E, posteriormente, subilas ás redes tamén. Como consecuencia, a xente pensa que viaxo todo o tempo! Pero a realidade é que eu non comparto o meu día a día na rede, tan só as cousas salientables que me apetece cando me apetece. Por iso me parece tan relevante deixar o móbil apagado tan a miúdo. A necesidade de comunicar sen demora en contextos normais é un invento das novas redes. Nada é tan importante para ter que publicalo no momento mesmo que se está vivindo, perdendo minutos dese momento especial en compartilo.

Quero deixar aquí completamente patente que non son unha hater dos aparellos nin unha nostálxica dos tempos sen internet e sen smartphones. Como podes supoñer, son unha namorada das novas tecnoloxías e de como a maneira de comunicar cambiou ao longo das últimas décadas. Obviamente, sen iso, TOXÍO non existiría nin poderías estar lendo isto, sendo algo moi importante para min. Amo comunicar e as redes puxéronmo moi fácil. Ademais, creo que o teléfono móbil ten innumerables beneficios xa que nun pequeno aparello tes, a maiores da conexión co mundo enteiro e as redes sociais: calculadora, reloxo, alarma, cámara, aplicacións para todo tipo de cousas (mapas, meditación, edición de fotografía, reserva de hoteis, nube para gardar arquivos, control de gastos, xogos…). De verdade, sei o afortunados que somos por ter a posibilidade de levar todo isto no peto sen que pese apenas nada. Pero o único que creo é que non pode ocupar todo o noso día. Desgasta se non se sabe controlar.

CONSELLOS NO ESTRANXEIRO

Vou centrar aquí o meu consello na miña reflexión: non merques unha tarxeta nada máis chegar a destino para estar 24 horas diarias comunicada. De verdade, non fai falta que todo o mundo saiba o que estás facendo no momento que o estás facendo. Chegará o momento de contarllo ao resto. Prométocho.

O meu mellor consello é que antes de chegar a unha cidade, descargues o seu mapa en Google Maps. Si, existe unha opción dentro desta aplicación (que é a que nós usamos sempre) para descargar os mapas dunha zona concreta (ti elixes a magnitude da mesma) e despois poderás empregala sen internet. Non funciona a opción de “a pé”, pero coas indicacións do coche ou simplemente tendo o mapa diante co puntiño azul de xeolocalización non terás problema. Ademais, existen moitas outras aplicacións para ter mapas sen conexión. Nas nosas viaxes por estrada en Europa empregabamos “Sygic” e outra das que tipicamente recomendan os viaxeiros polo mundo é MapsMe, que eu descarguei en Tailandia, pero non me acabou de convencer. Definitivamente eu son do team Google!

O outro consello importante é que leves descargada unha copia da reserva do teu hotel e a dirección do mesmo marcada no mapa que teñas descargado. Así todo será moi doado unha vez chegado a destino. O mesmo para todos os lugares de interese que queiras visitar ao longo do día ou incluso os restaurantes nos que queiras parar. Todo iso pode estar marcadiño e pode ser parte do teu día sen ter que estar necesariamente conectada a Internet.

Fai capturas de pantalla de aquela información que consideres que precisarás ter a man ao longo do día de exploración: nomes de museos, historias concretas que queiras ler ao longo do día, curiosidades varias…

Sen embargo, nós houbo en momentos concretos en países concretos que si que mercamos unha tarxeta SIM con acceso a Internet e cremos que foi unha boa idea. Tamén houbo un momento no que non a tivemos e a botamos moito en falta. Así que tamén imos parar a compartir aquí as nosas pegas a non ter conexión e como nolas apañamos.

Cando Ser foi hospitalizado tivemos moitos problemas para falar coa nosa aseguradora. Quizáis ter tido unha tarxeta local con acceso a Internet nos tivese sido máis útil. Ao mellor non. Quedámonos coa dúbida.

Pero no hospital non había Internet e, como era de esperar, as nosas familias estaban preocupadas. E a comunicación sen conexións era bastante complicada. De todos modos, apañamos bastante ben deixando que Ser escribise mensaxes sen conexión e posteriormente eu achegábame a algún restaurante dos arredores deixando que se enviasen as mensaxes. E así cada día. Obviamente, saímos do paso, pero cremos que ter tido unha tarxeta con acceso a Internet nese momento tería sido moi adecuado.

Mercámola pouco despois, resultando moi cómoda no noso tempo en Arambol xa que o hotel no que nos hospedamos máis dunha semana non tiña conexión wifi e grazas a ter tarxeta puidemos falar coa nosa familia no Nadal, seguir subindo artigos e reservar os voos para ir a Tailandia ao abandonar Goa.

A seguinte e única vez que mercamos outra tarxeta foi nunha situación parecida en Cambodia. E é nos únicos casos nos que nós nos facemos con tarxetas. Así que son os nosos consellos a compartir, xa que é o que nos parece útil.

Como nota, as tarxetas tanto en India como en Cambodia son realmente baratas: en India tivemos un mes con 1GB cada día e chamadas nacionais por 5€ e en Cambodia unha semana de Internet por menos de 1€.

Selfie espontánea nos arredores do noso hotel nos nosos primeiros días en Cambodia, último destino. Sorrindo sen conexión mentres non sabíamos a que nos viña enriba.

Como sempre, traemos este artigo para compartir algo que a nós nos fixo darlle unhas cantas voltas á cabeza. Especialmente a min, que son aquí a que ten a personalidade máis aditiva e máis problemas con este tipo de cousas, xa que me resulta máis doado perder o control e “atraparme” con este tipo de vicios, que é como considero eu ás redes sociais cando se nos van das mans e son máis actos reflexos que momentos de ocio que libremente decidamos. Obviamente terás as túas opinións e a túa maneira de relacionarte con isto (que nos encantaría que decidises compartir connosco) pero esperamos que a nosa opinión che resultase, canto menos, interesante.


Nuria P. Espasandin

Xurista e activista polos Dereitos Humanos e dos animais non humanos. Dende pequeniña fun chamada a “avogada de pleitos pobres”, e iso é exactamente o que son. Esta vida levoume por tantos camiños que me fixeron esquecer a liña que separa o profesional do persoal. Non entendo ningún proxecto que non requira entregar todo o que son. E iso é o que veño aportar a TOXÍO. Un cacho de min que soa a moito: a vida.

0 Comments

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

SUBSCRIPCIÓN SEMANAL GRATUÍTABoletín de novas de TOXÍO

Déixanos o teu mail se queres que che contemos as nosas aventuras!